Δευτέρα, 3 Ιουνίου 2013

Τί είναι ο Φοιτητής?

Χμμ... Η λέξη Φοιτητής, προέρχεται από το ρήμα φοιτώ, που με τη σειρά του είναι αγνώστου ετυμολογίας. Αυτό από μόνο του δείχνει ότι μάλλον δεν ανακάλυψαν οι πρόγονοί μας αυτή την έννοια. Έχτιζαν όμως Παρθενώνες. Δεν είναι και λίγο. Anyway, Φοιτητής είναι "πρόσωπο που φοιτά (sic) στο πανεπιστήμιο, το πολυτεχνείο, ή σε άλλη ανώτατη σχολή". Επειδή όμως - όπως σοφά προείπαμε - η λεκτική οικογένεια "φοιτώ - φοίτηση - φοιτητής" είναι τελικώς αγνώστου ετυμολογίας, ουδείς γνωρίζει τι ακριβώς κάνουν αυτά τα πρόσωπα στις προαναφερθείσες, ανώτατες σχολές. Ούτε καν τα ίδια τα πρόσωπα. Μιλάμε, πρόκειται για σουρρεαλισμό εν πράξει, να 'ουμ'.
- Πώς Ξεκινάει
Προς το τέλος της Γ' Λυκείου, το Καμάρι του Σπιτιού θα αποφασίσει αν θα δώσει Πανελλήνιες Εξετάσεις. Εδώ τα πράγματα δυσκολεύουν, διότι τα θέματα που θα πέσουν (και προφανώς βρίσκονταν κάπου στον αέρα) μπορεί να είναι τριών κατηγοριών: Βατά, Υπερβατά, και Λάθος. Ποτέ 'εύκολα' ή 'δύσκολα'. Στη συνέχεια, μέσω αυτού του ευφυούς θεσμού, αυτός που θέλει να γίνει Φυσικοθεραπευτής, ας τον πούμε Τζέησον για ευκολία, θα εξεταστεί με όσους θέλουν να γίνουν γιατροί. Αποτέλεσμα; Εκείνοι θα περάσουν στο ΤΕΙ Φυσικοθεραπείας, και ο Τζέησον θα σπουδάσει ιατρική στη φιλόξενη Βουδαπέστη. Παρόλα αυτά, κάποιοι θα γίνουν Φοιτητές και θα περάσουν κάποια χρόνια της ζωής τους σε κάποια σχολή. Κι εδώ αρχίζει το πανηγύρι:

- Μπαίνοντας στο Πανηγύρι (σόρι, στη Σχολή)
Εάν περάσει το Καμάρι του Σπιτιού σε Μεγάλη Σχολή (ήτοι σχολή στην Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη ή την Πάτρα), θα τον αρπάξουν στην είσοδο τα φιλόξενα και συναδελφικά χέρια των κάθε είδους/χρώματος/απόχρωσης φοιτητοπατέρων, οι οποίοι θα προσπαθήσουν να του αποδείξουν ότι αυτοί είναι λιγότερο χειρότεροι από τους άλλους.

Κάποια στιγμή, και αφού τα διαδικαστικά τελειώσουν, το Καμάρι του Σπιτιού θα πρέπει να τονώσει την τοπική οικονομία: Θα βρει γκαρσονιέρα, και θα πληρώνει ταρίφες, ντελιβεράδες και παρακμιακές καφετέριες - ειδικά αν σπουδάσει στην ένδοξη Ελληνική Επαρχία, επαναλαμβάνω. Είναι σαφές ότι όλες αυτές οι σχολές (και βγάλε) ιδρύθηκαν με σκοπό να τονώσουν τον οικοδομικό κλάδο, καθώς και εκείνον των σουβλακοψηστών . Ένα πολύτιμο μάθημα για τους Νέους μας, οι οποίοι - ειρήσθω εν παρόδω - αποτελούν τη βαρειά βιομηχανία της χώρας μας, μαζί με τους Τουρίστες στο Φαληράκι.

-Στην Πορεία του Πανηγυριού
Εδώ πια, ξεψαρωμένο, το Καμάρι του Σπιτιού έχει δύο επιλογές: ή να προχωρήσει με τη σχολή, ή να γίνει Αιώνιος Φοιτητής. Το πρώτο θα οδηγήσει σε βέβαιη ανεργία, το δεύτερο το πολύ-πολύ να τον κάνει Πρόεδρο κομματικής νεολαίας. Καμιά δουλειά δεν είν' ντροπή. Κατά τα 4+ χρόνια σπουδών του, ο Φοιτητής θα έχει να αντιμετωπίσει και άλλα δύο Είδη Που Οδηγούν Στην Εξαφάνιση Τα Υπόλοιπα: Τη Γραμματεία, και τους "Καθηγητές". Αναλυτικότερα: Το είδος Γραμματεία αποτελείται από πρόσωπα που κουράζονται εύκολα, αδυνατούν να πατήσουν μια σφραγίδα διότι "δεν δεχόμαστε τέτοια ώρα", και έχουν μια τραγική ευπάθεια στα άνω άκρα (αλλιώς δεν εξηγείται το ότι δεν σηκώνουν ποτέ τηλέφωνο). Ο Συγγραφέας παραδέχεται ότι ζηλεύει: Ίσως κάποτε γίνει Γραμματεία στη θέση της Γραμματείας. Το είδος Καθηγητές χαρακτηρίζεται από ιεραρχική δομή: άλλο ο Τακτικός Καθηγητής, κι άλλο ο άτακτος - ο Επίκουρος, εννοούμε. Άλλο ο Λέκτωρ, και άλλο (στα ΤΕΙ) ο "Καθηγητής Εφαρμογών". Αναγκαζόμαστε να σημειώσουμε εν τάχει ότι ο Τακτικός Καθηγητής είναι σπάνιο είδος, κάτι σαν τον γαλάζιο κορμοράνο στο εξωτικό Περού. Αλλά και στο Περού υπάρχουν (καθηγητές, όχι κορμοράνοι), αλλά εκεί ίσως ο φοιτητής τους δει κιόλας. Εδώ, θα αρκεστεί σε περιγραφές παλαιότερων φοιτητών ("Τον είχα δει μια φορά το '89, καθώς απολάμβανε ειρηνικά ένα γκιούλμπαστι. Μετά τους έκοψε όλους").

-Το Τέλος του Πανηγυριού 
Κάποια στιγμή - ο βασανισμένος μας λαός το έχει ήδη εντοπίσει - "όλα τα ωραία τελειώνουν". Το Καμάρι του Σπιτιού (a.k.a. Τζέησον) θα πάρει Πτυχίο (εκ του πτυχή, άρα 'κάνω μασούρι και το χώνω στον κώ στο συρτάρι μου') και μετά θα ψάχνει για δουλειά. Όχι φυσικά ντελιβεράς, αυτούς που σνόμπαρε επί 4α και βάλε έτη, αλλά "κάτι σχετικό με τις σπουδές του". Εδώ, όλοι θα συμφωνήσετε, είχε δίκαιο ο Ξερξοκλής ο Κλαζομένιος (2202-2172), όταν τόνιζε καπνίζοντας χαρμόσυνα το τσιμπούκι του, τα κάτωθι υπογεγραμμένα: "Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Πεθαίνει όμως".

Η πλάκα ξεκινά όταν, αφού χάσεις το πάσο σου, αποφασίσεις να βγάλεις καινούριο, οπότε οι "Γραμματείς" μπαίνουν στο παιχνίδι πρήζοντάς σε.
Εννοείται πως οι Αιώνιοι Φοιτητές δεν δικαιούνται πάσο. Αυτό είναι κάτι που ίσως θελήσετε να ψιλοσκεφτείτε κατά το 8ον έτος... ή κάπου εκεί...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

ΟΧΙ SPAM,
ΟΧΙ ΠΡΟΣΒΛΗΤΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ

Παρακαλώ το σχόλιό σας να είναι σχετικό με την παραπάνω ανάρτηση.